Hoe vaak zeg jij: “ik wil rust”, terwijl je ondertussen door blijft rennen alsof er een prijs is voor meest volgehouden vrouw van de week?
Je hoofd staat aan en je lijf staat op standje “ik kan dit wel”. En jij houdt alles hoog: werk, thuis, sociaal, plannen, verwachtingen. En ergens daartussen probeer je ook nog “goed voor jezelf te zorgen”… maar dat is meestal pas als alles af is. Spoiler: het is nooit af.
En dan ’s avonds in bed: gedachten aan, twijfels aan, lijstjes aan. Je analyseert je hele dag: wat je zei, wat je níét zei, of je te veel was, of juist niet genoeg. Soms reageer je vanuit emotie kort lontje, dichtklappen, pleasen, overcompenseren en daarna baal je van jezelf.
En ondertussen zeg je tegen jezelf: “Morgen ga ik het echt anders doen.” Alleen… dat zinnetje staat bij jou al weken (of maanden) op repeat, zonder resultaat