Het is niet dat je op een dag wakker wordt en denkt: vandaag zet ik mezelf even op de laatste plek.
Zo werkt het niet.
Het gaat veel stiller. Veel subtieler. Het zit 'm in de kleine dingen die je de hele dag door doet, zonder erbij stil te staan tot je op een gegeven moment beseft dat je jezelf al een tijdje bent kwijtgeraakt in je eigen lijstje.
Zo ziet het er in het echt uit
Je regelt die verjaardag, dat cadeautje, die afspraak voor iemand anders binnen 5 minuten. Die sportschool-afspraak voor jezelf staat al drie weken op "moet ik nog plannen."
Iemand vraagt hoe het met je gaat. Je vertelt over je week, je werk, wat er allemaal speelt. Niet over hoe jíj je écht voelt.
Je merkt dat je moe bent. Maar er is nog een to-do lijst. Dus je gaat door.
Geen van deze momenten voelt als "mezelf wegcijferen." Het voelt gewoon als een normale dinsdag. Gewoon iemand zijn die het overzicht bewaart en het belangrijk vind om het goed te doen voor een ander.
En dat is precies het "probleem" of hoe ik het graag zeg jouw uitdaging.
Waarom je dit niet doorhebt (en dat is niet raar)
Als het één grote, duidelijke keuze zou zijn "ik ga mezelf nu opofferen voor de rest van de week" dan zou je het meteen zien. Dan zou je in verzet komen.
Maar dat is niet hoe dit patroon werkt.
Het zijn tientallen kleine, onzichtbare keuzes per dag. Een berichtje dat je snel even beantwoordt terwijl je eigenlijk pauze had. Een "het is prima, geen probleem" terwijl het niet prima is. Een to-do die je zelf oppakt omdat het sneller gaat dan het uit te leggen.
Op zichzelf betekenen die keuzes niks. Maar ze wijzen allemaal dezelfde kant op. En stapel je die genoeg dagen op elkaar, dan ontstaat er iets wat wél voelbaar is: je bent moe op een manier die niet weggaat met slapen. Je voelt je soms leeg zonder dat je kan zeggen waarom. Je bent er voor iedereen en niet genoeg voor jezelf.
Dit is geen kwestie van "niet genoeg zelfzorg." Dit is een patroon. En patronen herken je niet zomaar zelf, juist omdat ze zo vertrouwd voelen. Het voelt niet als een probleem het voelt als wie je bent.
Het zit niet in je karakter/persoonlijkheid, het zit in je systeem
Hier komt het stuk dat de meeste vrouwen nooit te horen krijgen: dit is geen persoonlijkheidstrekje. Het is geen kwestie van "ik ben nou eenmaal een zorgzaam persoon" of "ik kan nou eenmaal niet nee zeggen."
Het is je zenuwstelsel en je mindset die samen een patroon hebben gevormd jouw innerlijke computer draait al zo lang op dezelfde instellingen, dat je bent vergeten dat er ook andere opties zijn.
En het goede nieuws: een systeem kun je herprogrammeren. Een patroon kun je doorbreken. Maar dan moet je eerst weten welk patroon precies bij jou aan de knoppen zit want dat is voor iedereen anders.
De ene vrouw blijft doorgaan tot ze omvalt (de Doorzetter). De ander voelt allang dat er iets niet klopt, maar weet niet hoe ze eruit stapt (de Doorbreker). Weer een ander heeft het probleem al helemaal doorzien en zoekt vooral de juiste vervolgstap (de Leider). Zelfde uitputting, zelfde "ik kom op de laatste plek" maar drie totaal verschillende wegen eruit.
Wat nu?
Meer boeken lezen over grenzen gaat dit niet fixen. Nog een mindfulness-appje ook niet. Niet omdat die dingen niks waard zijn maar omdat je eerst moet weten welk patroon jij precies hebt, voordat je weet welke aanpak voor jóu werkt.
Dat is precies waar de Inner Shift Quiz voor is gemaakt. In 3 minuten ontdek je welk patroon ervoor zorgt dat jij jezelf op de laatste plek zet en welke next step bij jou past om daar verandering in te brengen.
